पुरुशोत्तम सुबेदी बेल्जियम
त्यही बर्ष बुवा बिरामी औषधीको र डक्टर   फिस ले चुलियको रिण -डल्ली भैंसि पनि दाम्ला पर्‍यो -भाइ र को बहिनिको कालेज भर्ना -लोरो जत्रै असिना को चोटले धान पनि मुठी भित्त्र्यौन नपाउदा रिण खोजेर बेसाहा गरेर घर धान्ने इस्थिती थियन निरु । तिमी लाई थाहै छ अघिल्लो साल बारी पहिरोले लगेको । मैले कुनै पनि हालत मा त्यहा बसेर   यो रिण तिर्न सकुंला जस्तो पनि लागेन निरु । त्यसैले मैले मेरो माथिको बारी धने लाई बन्धक राखेर बिदेस जाने निर्णय गरेको हुँं । र त्यही पैसा ले जुके पानी को भिमे दलाल द्वारा म अरब को खाडीमा अाइपुगेको छु । सांच्चै आउने बेलामा मैले यक चोटि पनि तिमीलाई थाहै   नदीइ हिंडे । गाउु    बाट     राजाधानी धाइ रहनु पर्ने । बल्ल बल्ल कुरा चलायको यक बर्ष पछी भिसा लाग्यो । काठमान्डौ आउने जाने गर्दा   गर्दै आधा पैसा त त्यतै नाश भयो । महिनामा २५;००० कमाइ हुन्छ भनेर २ लाख दलाल लाई बुझांय । तर यंहा आयपछी मात्रा थाहा भयो । मेन पाओर ले छल छाम गरेछ भन्ने । अलपत्र परेको छु म त निरु । बुवा त पोहोर साल नै बित्नु भयो भन्ने खबर पायको थिंय । यो साल पहिरोले सुतिराखेको भाईलाई पनि छोडेनछ । मन भक्कानियर आउछ निरु । तिमीलाई इजरायल पठाउछु भनेर बम्बै को ब्यस्यालयमा पुर्याउने दुस्ट पनि चिनी सकें निरु । म अब फर्कने कोशीस गर्दै छु निरु ।तिम्रो पत्र पाउन साथ मेरै पैसाले मलाई नै बेच्ने दलाल र तिमीलाई बम्बै पुर्याउने त्यही भिमे पो रहेछ भन्ने थाहा पांय बल्ल । मेरो चाहना त पैसा कमायार मेरो बुवा को रोग निको गराउने थियो । मेरो चाहना मेरो भाई र बहिनी लाई डक्टर इन्जिनियर बनाउने थियो । मेरो माथि पाखाको बारी फर्काउने चाहना थियो निरु । समय कता गयछ ? आखिर मानिस एसरी चाण्डाल किन हुँदै छन ? हाम्रो देसको सरकार कहाँं छ ?  खै कानुन ? दलाल तस्कर हरुलाई कार्वाइ नै नहुने ? मत फर्कने  निर्णय गरेको छु निरु -म छिट्टै तिमीलाई लिन अाइ पुग्ने छु निरु । सामन्ती फटाहा तस्कर जाली हरुको बिरुद्ध आवाज उठाउने छु । तिम्रो न्यायको निम्ती कानुन बनाउने बातावरण सिर्जना गर्ने छु निरु ।

उही दुखी दाजु दिन दयाल्